مقصود از عدم قطعیّت در علوم، که محی الدین به آن اشاره کرده است، این است که هرچند جستجو و علم آموزی روشی شایسته است؛ اما دانشمندان نمی‌توانند به طور کاملا دقیق، هیچ چیزی را مورد بررسی قرار دهند و در آزمایش‌ها و بررسی‌ها همواره محدودیّت‌هایی وجود دارد که موجب میشود هیچ وقت نتوان در نتایج بررسی‌ها و آزمایش‌ها، به قطعیّت کامل رسید؛ زیرا شخصِ بررسی کننده و ابزارِ بررسیْ هیچ کدام مطلق نیستند و همواره محدودیّت دارند. از سوی دیگر، به آنچه مورد بررسی قرار می‌گیرد نیز نمی‌توان احاطۀ مطلق پیدا کرد؛ زیرا عواملی که در هرچیزْ دخالت دارند و تاثیرگذارند، بی‌شمارند. در ضمن، همه چیز در جهان در هر لحظه، دچار تغییر میشود و هیچ چیز ثابت نیست.
(ترجمه و شرح کتاب العبادله اثر محی الدین ابن عربی، ج1، ص 425- 423)