به سوی هر حقیقتی بروی آن حقیقت نیز به سوی تو می آید.

محی الدین بر این باور است که در جهان، حقایقِ مختلفی وجود دارد و اگر ما با جدیّت، به طرف هر حقیقتی برویم، آن حقیقت نیز به سوی ما می آید. پس اگر به سوی علم برویم علم نیز به سوی ما می آید. اگر به سوی قدرتمند شدن برویم، قدرت به سوی ما می‌آید. اگر به سوی مهربان شدن برویم، مهربانی به سوی ما می آید و اگر به سوی ژرف‌نگر شدن برویم، ژرف‌نگری به سوی ما می‌آید و …

البته محی الدین در اینجا برای اینکه مخاطب دچار مطلق انگاری نشود، یادآور می شود که میزان دستیابی به علم و قدرت و مهربانی و و ژرف نگری و … بستگی به استعداد هرکس در آن لحظه دارد.