البته امور معنوی هم مراتب مختلف و صورت‌هایِ مختلفی دارد. یعنی به عنوان مثال، برخی برای رسیدن به ثواب، کارهای خیر را انجام می‌دهند و برخی می خواهند که از این طریق، به آرامش برسند و برخی نیز در نهایت می‌خواهند برای رضای خدا کارهای خیر را انجام دهند؛ اما محی الدین به این نکته در بحث خودشناسی، اشاره می‌کند که کسی که برای رضای خدا می‌خواهد کاری را انجام دهد او نیز در واقع، به طمع دستیابی به رضای الهی، آن کارها را انجام می دهد؛و خلاصه اینکه طمع با سِرشت انسان آمیخته است و ما نباید گمان کنیم که می‌توانیم در حالی که انسان هستیم از طمع رها شویم فقط می‌توانیم، جهت خوبی به طمع خودمان بدهیم.
بنابراین، فهمیدیم که انسان موجودی طمعکار است و برای اینکه با وجود طمعِ ذاتیِ خود، خود را و دیگران را از آفات، حفظ کند باید بکوشد که صفتِ طمعکاری خود را در جهت مثبت، مورد استفاده قرار دهد.