عارفان و اهل سلوک به شاگردان خود توصیه می کنند که حقایق و اسرار عرفانی را از افراد نااهل بپوشانید. اکنون این پرسش مطرح می شود که چرا ایشان چنین توصیه‌ای می‌کنند؟
این توصیه دلایل مختلفی دارد که به چند دلیل مهم در اینجا اشاره می شود:
الف- برای دریافت درستِ مطاللبی عرفانی نیاز است که شخص قدرت هضم و درک آن هارا داشته باشد و اگر کسی نتواند آن ها را هضم کند از نظر روحی، به هم می ریزد و تعادل روانی‌ِ خود را از دست می دهد و در این حالت ممکن است اقدام به کارهایی کند که برای خودش و دیگران، زیانبار است.
ب- اگر کسی اهلیت شنیدن یک راز عرفانی را نداشته باشد در فهم آن، ممکن است دچار سوء برداشت شود یعنی آن راز عرفانی را اشتباه بفهمد.
ج- بسیاری از افراد سطحی نگری که قدرت‌ِ درک وهضم‌ِ حقایق عرفانی را ندارند چنانچه رازی عرفانی را بشنوند و نتوانند آن را درک و هضم کنند، اهل سلوک را متهم به کفر می کنند و به ایشان آزار می‌رسانند.
د- یک دلیل دیگر برای این موضوع که اسرار و نکته‌های عرفانی را نباید به نااهلان گفت این است که حق به حقدار برسد و حقایق به تناسب استعداد و لیاقت و فضیلت افراد، در اختیار ایشان قرار گیرد و کسانی که اهلیّت دارند و کسی که اهلیّت ندارند برابر نشوند.