"هیچ کس محل ظهورِ سِرّ الهی نیست، مگر آن کس که زمین و آسمانِ وجودش عوض شود."
تعبیر زمین در ادبیاتی عرفانی، گاهی به جسمِ انسان و آسمان به جان (روح) انسان اشاره دارد و گاهی زمین به وجهِ محسوس و مادی جهان (عالَمِ مُلک یا همان عالَمِ خلق) و آسمان به وجهِ معنوی و روحانی و غیرِ محسوسِ جهان (عالَمِ ملکوت) اشاره دارد.
محی الدین در این حکمت، بیان می‌کند که تنها اسرار الهی برای کسی ظهور می‌کند که خودش عینِ حقایق و اسرار شود؛ و در واقع، برای اینکه حقایق و اسرار برای کسی هویدا شود لازم است که عروج کند و از آسمانِ وجودِ خویش، به حقایق بنگرد.