آنچه گفته شد شامل همه علوم و معارف و فنون می شود، و هیچ علم و فنی نیست که مستغنی از رشد و کمال و ارتقاء باشد. عرفان نیز همین طوراست. یعنی ما نباید تنها به آنچه عارفان گذشته تحقیق و بیان کرده اند بسنده کنیم بلکه باید بکوشیم که در شناخت از خود و جهان و حق، دانش و معارفِ خود را کامل تر و عمیق تر کنیم و اگر من به محی الدین ، ابن عربی، ارادتی ویژه دارم به این سبب که او این موضوع را به خوبی درک کرده بود و در این مسیر حرکت کرد و تحقیقاتی تازه ارائه کرد و به این ترتیب او از دیگران ممتاز شد. توصیه او به ما هم همین است که به آنچه می دانیم و به آنچه تاکنون آموخته ایم در هیچ علم و فنی بسنده نکنیم و گمان نکنیم که همه حقایق و معارف را دیگران کشف کرده اند و گفته اند و درست و دقیق و کامل گفته اند بلکه همه علوم در اول راه هستند و بسیارنوپا هستند و علوم شهودی نیز همین طور است. در ضمن، علوم بسیار بسیار گسترده اند و از یک منظر می توان تعبیر بی حد و بی نهایت بودن را در مورد علوم مختلف به کار برد.
البته، عرفان های دروغین با آنچه گفتم فرق دارد زیرا عرفان های دروغین تابع دلیل و استدلال و برهان و ادله یقینی نیستند و بر اساس وَهم و گمان و سلیقه سخن می گویند و مدعیانِ آن نمی توانند برای سخنان خود دلیل قابل اتکایی ارائه کنند. از این رو، در کنار اینکه ما همواره باید بکوشیم که افکار خود را پالایش و تصفیه کنیم باید دقت کنیم که باورهای ما باید تابع دلیل و استدلال باشد و بدون دلیل معتبر و مستدل، باورهای خود را پایه ریزی نکنیم.