محی الدین آیات و روایات مربوط به انتقام الهی را بر اساس نگرشِ وحدت وجود، به معنای وَبال (سوء عاقبت) و به معنای حصولِ درد و رنج می‌داند. به بیان ساده‌تر، از دیدگاه او، انتقام مربوط به ساحت حق نیست. از نظر او، اگر بگوییم ذاتِ حضرت حقْ غضبناک می‌شود و انتقام می گیرد، از یک سو قائل شده‌ایم که در ذات حضرت حق، تغییر و دگرگونی وجود دارد؛ در حالی که این سخن نادرست است؛ و از سوی دیگر، قائل شده‌ایم که حضرت حقْ برای انتقام گرفتن و آرام کردنِ خود، و برای رهایی از درد و رنجِ خویش، غضب می‌کند و این نیز در مورد حضرت حق، نادرست است.
محی الدین در این باره، در فصوص الحکم، نوشته است:
"هرکس غضب کند قطعا خودش آزار دیده است؛ و غضب کننده با انتقام گرفتن از کسی که بر وی غضب کرده است و با درد و رنج دادن به وی، فقط برای آسوده خاطر شدن و آرامش یافتن، تلاش می‌کند."
(اقتباس از کتاب وحدت وجود و نتایج آن، به قلم نگارنده)
برای تهیه کتاب با تخفیف و ارسال رایگان از لینک زیر استفاده بفرمایید
https://basalam.com/soloukema