صفتِ تو به خودت، بازمی‌گردد؛ و هر طور که تو با حق باشی، حق با تو خواهد بود.
شرح:
در یک وجه، معنای این اشاره، این است که سالک با هر صفتی به حق، رو کند حق نیز در پاسخ و اجابت به این صفتِ سالک، از همان وجه، به او، رو خواهد کرد. بنابراین، سالکان با صفات و ویژگی‌هایِ ذاتی خود که دارا هستند به حق رو می‌کنند و حق نیز در همان زمینه‌ها ایشان را رشد می دهد و استعدادهای ایشان را شکوفا می‌کند ؛ و این گونه نیست که آن‌ها در زمینه‌ای استعداد داشته باشند و حق با ترجیحِ خود، در زمینه‌ای دیگر، آن‌ها را رشد دهد.
در وجهی دیگر، این اشاره را محی الدین از این رو بیان می‌کند تا به سالک بفهماند اگر سالک نخواهد که حالِ حضور و حالاتِ معنویِ سالکانه داشته باشد نباید از حق، توقّع داشته باشد که برای او، کاری بکند. پس سالک نباید از نظر عرفان عملی، از سَرِ بی‌مسئولیتی، امور خود را به موهبتِ حق، واگذار کند.