یکی از ویژگی های مکتب عرفانی محی الدین این است که درمکتب او برخلاف بسیاری از مکتب های عرفانی، دو روش نامطلوب وجود ندارد:
الف- خودآزاری در مکتب محی الدین وجود ندارد.
گرچه نفس انسان به تربیت نیازمنداست و تربیت در سایه مجاهدت و تلاش و تمرین حاصل می شود اما ما در مکتب عرفانی محی الدین خودآزاری هایی همچون گرسنگی دادن به خویشتن به صورت اختیاری و ترک لذت به صورت مطلق، نمی بینیم. محی الدین برای تربیت نفس با کم کرذن غذا، موافق است. در ضمن او کم کردن غذا را نیز به صورت مطلق، شایسته نمی داند؛ زیرا از نظر او هیچ چیز در این جهان مطلقا پسندیده نیست و کم کردن غذا و ترک لذت نیز همین طور است؛ و در برخی مواقع انسان به غذای بیشتر و به بهره بردن از لذت ( لذت های حلال و اخلاقی) نیاز دارد تا دچار افسردگی و بیماری روحی نشود.
ب- دیگر آزاری در مکتب عرفانی محی الدین دیده نمی شود.
در بسیاری از مکاتب عرفانی متاسفانه از آنجا که استاد در مسیرتربیت یافتنش مورد سختگیری ها و فشارهای زیادی از جانب استاد و پیر و راهنمایش بوده است باهمین روش با شاگردانش رفتار می کند و عرصه را بر شاگرانش تنگ می کند اما در مکتب عرفانی محی الدین، این دیگر آزاری ها نیز وجود ندارد زیرا از دیدگاه محی الدین، هیچ دو شخصی دقیقا مثل هم نیستند و دقیقا نمی توانند با یک برنامه تربیت شوند و هر سالکی بر اساس ویژگی ها و استعدادهایش، باید راه رشد خودش را بیابد و برنامه رشد او با برنامه دیگری، کم و بیش فرق دارد و فشارهای زیاد به شاگرد به صورت یک روش کلی، جز سرخوردگی و ناامیدی و افسردگی نتیجه ای ندارد.