با اینکه محی الدین در مواردی بیان می‌کند که سالک به لحاظ قلبی، درمی یابد که در خصوص فلان کار، لازم است که صبوری کند؛ اما محی الدین دعوت به صبر و ترک اقدام را به عنوان یک اصل و قاعده کلی و دائمی، قبول ندارد؛ و بر این باور است که انسانْ مظهر حضرت حق است و به عنوان مظهر حضرت حق لازم است که اجمالا دارای جنبه فعّالیّت و اثرگذاری نیز داشته باشد همان طور که لازم است که جنبه اثرپذیری نیز داشته باشد.
از نظر محی الدین ما همواره نسبت به گذشته، باید حالت تسلیم و پذیرش داشته باشیم زیرا آنگاه که ما قادر نیستیم تغیییری را در چیزی ایجاد کنیم قاعده ین است که به ملامتِ مکرر خود یا دیگران نپردازیم و حال تسلیم و پذیرش داشته باشیم؛ اما در مواردی که می توانیم تاثیر مثبت در جهان بگذاریم ،باید اجمالا خواهان تغییر باشیم؛ مگر در مواردی که به صورت یقینی و قلباً بدانیم که صبوری اولویت دارد و فعلاً زمان اقدام نیست.