یکی از قوانین هستی این است که آنچه در عالَمِ خلق (عالم ماده ) اتفاق می افتد از طریق ماده یا اسباب مادی رخ می دهد و در نتیجه یکی از شرایط نفع رساندن و آسیب رساندنِ ارواح به افراد، این است که ماده یا اسباب مادی برای آن کار، مهیا باشد. مقصود از اسباب مادی، اموری همچون برق (جریان الکتریسته) و ترس و شادی و امید و ناامیدی… است که به خودی خود، وجود مادی ندارند؛ اما با آنچه مادی است متحدند و پیوند دارند.
بنابراین هیچ روحی نمی تواند بدون اینکه ماده و اسباب مادی، درکار باشد خیر یا زیانی به کسی برساند. پس این طور نیست که یک روح قادر باشد بدون وجود اسباب مادی، تابلویی را که محکم روی دیوار، نصب است به سَرِ کسی که زیر آن خوابیده است بکوبد یا خرخره کسی را بگیرد و او را خفه کند.
بله، روح با شرایطی می تواند شخص را دچار ترس و ناامیدی کند یا می تواند احساس تنگی نفس را به کسی القا کند و به این ترتیب، حال کسی بد شود و یا احساس امید را به کسی القا کند و او را به حرکت و تلاش سوق دهد. بلکه امید و ناامیدی و ترس و شجاعت و امثال ابن ها خودشان جلوه هایی از ارواح مختلف هستند
نکته بسیار مهم که لازم است به آن توجه شود این است که ارواح همواره به صورت اشیا و پدیده های عالم ظهور دارند و هیچ گاه بدون مظهر نبستند. پس ارواح از نظر محی الدین هرگز جدا از مظاهر مادی خود نیستند پس هر گاه شما هر چیز مادی و هر پدیده مادی را می بینبد در واقع به ارواح مجسم می نگرید.