همان طور که پیش از این گفته شد، هیچ چیز در این جهان، مطلق نیست و نظم نیز در این جهان، به صورت مطلق وجود ندارد. اموری همچون سرطان و زلزله و افراد ناقص الخلقه و تولد افراد با بیماری‌های ارثی و امثال این‌ها، و اموری که در آن‌ها نظم مشاهده می شود، توأمان در جهان وجود دارد. بنابراین، نمی توان گفت که نظم بر این جهان به طور مطلق، حاکم است.
نگاه ژرف در این موضوع، این است که امور جهان، اعتباری است؛ یعنی چیزی از منظری و به اعتباری، نظم محسوب می شود و به اعتباری، نظم محسوب نمی شود. بی نظمی نیز همین طور است. بنابراین، به اعتباری، اجزای جهان میل به نظم و هماهنگی دارند و به اعتباری دیگر، میل به بی نظمی.
اینکه می بینیم افراد پیر و فرتوت می شوند و می میرند و بدن آن ها تجزیه میشود به اعتباری، میل به بی نظمی محسوب می شود؛ اما از سوی دیگر از آنجا که این پیرشدن و مرگ و تجریه شدن، راهی برای حرکتِ اجزایِ هستی و راهی برای تبدیل شدن به جزیی دیگر است می توان آن را نیز به اعتباری، میل به نظم محسوب کرد.
از آنچه گفتیم معلوم شد که ژرف ترین دیدگاه این است نظم و بی نظمی نیز امری اعتباری است و امری مطلق نیست.