کم نیستند افراد شیاد و مدعیان دروغینی که از احساسات‌ِ افرادی که در طلب اولیای خدا هستند سوء استفاده می کنند و افرادی که مشتاق دیدن اولیای خدا هستند، اغلب قدرت تشخیص اولیای راستین را ندارند.
اولیای راستین الهی اغلب خودشان را پنهان می کنند؛ یعنی خودشان را به عنوان اولیای الهی، معرفی نمی کنند؛ و این موضوع دلایل مختلفی دارد:
1- مباحث عرفانی به درد توده مردم نمی خورد و ایشان نمی خواهند که برای همه سخن بگویند و مخاطب ایشان افراد خاص هستند چون نه تنها مردم سخنان و رفتارهای عارفان را درک نمی کنند بلکه در موارد فراوانی، سخنان و رفتارهای ایشان سبب گمراهی و حیرانی توده مردم می‌شود.
2- ایشان دوست ندارند که مردم دور آنها جمع شوند چون توقع کشف و کرامات و غیب گویی از ایشان دارند و خلاصه اینکه مردم مانع کارهای ایشان می شوند.
3- به طور کلی اگر رفتن به در خانه اولیا رونق پیدا کند سبب می شود که افراد شیاد نیز رونق کارشان بیشتر شود.
4- اولیای الهی نماد ملکوت و غیب اند و سزاوار است که پنهان وغیرعلنی باشند.
5- عاقبت اولیایی که آشکار شوند اغلب به قتل منجر می‌شود همان طور که سهروردی و عین القضات و حلاج را کشتند.
پس آشکار بودن‌ِ اولیاء ضررش خیلی بیشتر از فایده اش است.
محی الدین برای همین، به جای رابطه مرید و مرادی، روش درس و بحث و کتاب نویسی با زبان نمادین و اشاره را برگزید تا فقط اهلش این مباحث را بفهمند و هم خودش و هم مردم از آفات، در امان بمانند.
از آنچه گفتیم معلوم شد که جستجوی‌ِ اولیای خدا بودن چه آفات و خطراتی برای اولیاء و برای مردم دارد.