بسیار از افراد می پندارند که برای رضای خدا کارهایشان را انجام می دهند؛ اما اگر خوب دقت کنند ، می بینند که کارهایشان برای رضای خدا نیست و بر اساس خودخواهی و بر اساس حُبِ نفس (دوست داشتن خود) است.
خیلی ها برای جمع کردن ثواب، یا از ترس از عذاب کار خیر را انجام می دهند و این در واقع نوعی خود خواهی است. حتی کسانی که برای دستیابی به کمال روحی یا رسیدن به قرب خدا کارهای خیر را انجام می دهند آن ها نیز به نوعی برای منافع خودشان کار می کنند.
البته، فراموش نکنیم که همان طور که محی الدین تصریح کرده است، هیچ صفتی در انسان بد یا بیهوده نیست و انسان کامل کسی است که هر صغتی را درست و به جا و به اندازه به کار می برد. خودخواهی نیز از این قاعده مستثنا نیست.
اگر خودخواهی و حب نفس نبود هیچ کس نه خودش را حفظ می کرد و نه در مسیر شکوفا کردن استعدادهایش تلاش می کرد.
بنابراین، خودخواهی و حب نفس از نظر محی الدین وقتی بد است که انسان به خقوق دیگران تجاوز کند یا موجب آزار دیگران شود.